آرنهایم یکی از برجسته ترین منتقدان سینماست.
سالها پیش زمانی که تکنولوژی سینما توانست عنصر رنگ را به حلقه های فیلم وارد کند، او گفت:« رنگ در سینما، از ارزش های هنری اش دور ساخت.»
این داوری درباره هنر سینما شاید کمی مبا لغه آمیز به نظر بیاید، اما همین معنا شاید به گونه ای در عرصه هنر کاریکاتور-البته با کمی اصلاح-منطقی جلوه کند.
به نظر می رسد در کاریکاتور معاصر به ویژه آن دسته از آثاری که به آنها کاریکا تورهای نمایشگاهی اطلاق می شود به کارگیری عنصر رنگ بسیار مورد توجه هنرمندان قرار گرفته است.اینکه آیا این گونه استفاده افراط آمیز از رنگ در آثار به چه میزان با ذات هنر کاریکاتور یا درون مایه آثار ارائه شده هماهنگ است، مطلبی است که باید به صورت مفصل و البته کارشناسانه مورد نقد و بررسی قرار گیرد.اما در اینجا تعدادی از کاریکاتورهای سائول استاین برگ ودکلوزو را پیش روی شما قرار می دهیم تا با مقایسه این آثار که متعلق به دهه های 60و70است،با آثاری که امروزه در نمایشگاه ها به نمایش درمی آید، خود به این پرسش اساسی پاسخ گوئید که آیا رنگ-همانند انچه که امروز رایج است- می تواند ارزش های یک اثر کاریکاتوری راارتقا بخشد؟!
